Ogólna historia i działalność zboru do roku 1997

We wrześniu 1946 r. w Zielonej Górze, w kaplicy przy ul. Długiej rozpoczęły się zgromadzenia wierzących chrześcijan zrzeszonych pod nazwą Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan Baptystów. Zbór ten tworzyli członkowie kilku wyznań protestanckich, w tym także o przekonaniach zielonoświątkowych.

W październiku 1947 r. z inicjatywy br. Włodzimierza Jacyszyna (ewangelisty z Warszawy) wierzący o przekonaniach zielonoświątkowych tworzą samodzielny Zbór i rezygnują ze zgromadzeń w kaplicy .
Bezpośrednią przyczyną uniezależnienia się, był brak zgodności co do nauki i znaczenia przeżywania darów Ducha Świętego. Wkrótce Zbór został włączony w skład Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, a pierwszym w historii przełożonym został br. Jakub Wołkiewicz.
Początkowym miejscem stałych zgromadzeń był dom br. Brzeskich. Niezależnie od tego, kilka razy w tygodniu odbywały się spotkania modlitewne oraz rozważanie Słowa Bożego. Również dom br. Wołkiwiczów był miejscem takich spotkań.
W czasie jednego ze spotkań modlitewnych, pod koniec 1947r. miało miejsce pierwsze w Zborze przeżycie chrztu w Duchu Świętym, którego doznała s. Janina Domińczuk. Wkrótce po tym, również inni przeżyli spełnienie się tej Bożej obietnicy.
Te obfite Boże błogosławieństwa wiązały silnie zborową społeczność i dodawały odwagi w zwiastowaniu ewangelii w tym trudnym powojennym okresie .
Pierwszymi zaproszonymi do Zboru gośćmi byli kaznodzieje: Józef Czerski z Brzegu i Sergiusz Waszkiewicz z Gdańska. Byli to bracia znani z pionierskiej działalności w ruchu zielonoświątkowym na terenach wschodniej Polski w latach międzywojennych. Jednym z pierwszych gości Zboru był także br. Mikołaj Sosulski z Brzegu.
Zwiastowane przez nich Słowo skierowane było na potrzebę pielęgnowania przeżycia napełnienia Duchem Świętym i chodzenia w Jego mocy i kierownictwie.

Latem 1948 r. na obiekcie Wagmostawu odbył się pierwszy w historii niezależnego Zboru chrzest wodny, w którym usługiwał br. Józef Czerski, (chrzest przyjęli m.in. Maria Bukowiecka, Eugenia Nowaczyk i Longin Kozłowski).
W tymże roku, po rezygnacji br. Jakuba Wołkiewicza, wybrano na przełożonego br. Jana Butkiewicza. W 1949 r. władze miasta odpowiadając na potrzebę Zboru, przydzieliły lokal w budynku przy ul. Krośnieńskiej 48 z przeznaczeniem na miejsce zgromadzeń. Po zaadoptowaniu służył on Zborowi przez okres 5-ciu lat. Wyposażenie tego „Domu Modlitwy” było skromne, były to: składane krzesła, kazalnica, wiszące w ramkach teksty Pisma Św. oraz nie używana fisharmonia.

20 wrześniu 1950 r. w ogólnokrajowej akcji represyjnej ze strony władz jednej nocy zostali aresztowani duchowi przywódcy, pastorzy i aktywni członkowie całego kościoła.
Bezpośrednim zarzutem była działalność szpiegowska przeciwko władzy państwowej z uwagi na kontakty z bratnimi kościołami na Zachodzie.
Aresztowania w tutejszym Zborze objęły ok. 25 osób, w większości braci oraz kilka sióstr. Dokonano rewizji w mieszkaniach szukając literatury chrześcijańskiej, korespondencji itp. Należy przyznać, że postawa aresztowanych była godna prawdziwych chrześcijan. Mimo zastraszania i częstych przesłuchań, aresztowani w wolnym czasie śpiewali pieśni, modlili się i wzajemnie pocieszali. Odczuwali Bożą obecność mądrość i odwagę podczas przesłuchań świadomi, że mogą cierpieć dla Chrystusa.
Miejscem przetrzymywania wierzących był budynek przy ul. Sikorskiego 9, dzisiejsza siedziba Banku Zachodniego. Po dwóch tygodniach większość aresztowanych została zwolniona z braku dowodów winy. Najdłużej, bo ok. 6 miesięcy przetrzymywany był br. Włodzimierz Jacyszyn. W tym czasie sala nabożeństw przy ul. Krośnińskiej była oplombowana i niedostępna dla Zboru przez ok. 9 miesięcy. Do czasu udostępnienia sali nabożeństw, zborownicy zgromadzali się na społecznościach domowych.

W grudniu 1952 r. Zbór przeżył bolesną stratę z powodu odejścia do Pana pastora Jana Butkiewicza.30 grudnia, na pogrzebie zborownicy i zaproszony br. Walenty Dawidów oddali zmarłemu bratu ostatnia posługę. W pamięci żyjących br. Jan Butkiewicz pozostał jako wierny sługa Boży, dobry duszpasterz i człowiek o szlachetnym sercu.
Po nim w grudniu 1952 przełożonym Zboru został br. Bronisław Wołkiewicz.
W międzyczasie odwiedzili Zbór kolejni kaznodzieje i ewangeliści, m.in. bracia: Kazimierz Czepieluk, Teodor Maksymowicz, Franciszek Januszewicz i wspomniany wyżej Walenty Dawidów.

Wiosną 1954 r. na usilną prośbę Zboru Kościoła Chrześcijan Baptystów, Zbór nasz powrócił na stałe do kaplicy przy ul. Długiej 8a.

Czerwiec 1954 r. był przełomowym okresem w historii Zboru. Jako reprezentant Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej wszedł on w skład istniejącego już Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego.
Podobnie jak w poprzednim miejscu zgromadzeń, nabożeństwa ogólne odbywały się dwukrotnie w niedzielę i raz w tygodniu. Do usługi w ważniejszych wydarzeniach Zboru oraz nauki Słowa Bożego zapraszano coraz szersze grono braci. Byli to oprócz wcześniej wymienionych, następujący kaznodzieje: Aleksander Rapanowicz, Stanisław Krakiewicz, Aleksander Kuc, Aleksander Mańkowski i Mieczysław Suski.
Z chwilą przyłączenia do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego Zbór liczył ok. 25 członków. Od tego okresu datują się organizowane tzw. Zjazdy młodzieżowe.
Wejście do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego podziałało niekorzystnie na pracę Zboru, wyhamowując m.in. działalność misyjną . Wbrew swojej woli ludzie zostali uwikłani w problemy wewnątrzorganizacyjne Kościoła. Oddziaływało to negatywnie na rozwój duchowy wierzących. Mimo napływu nowo nawróconych, niektórzy odchodzili od wiary.

W okresie od czerwca 1956r. do sierpnia 1958r. Zbór przyłączył się ponownie do reaktywowanego Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej.
Nie sprzyjający klimat społeczno-polityczny tamtych lat oraz brak jednomyślności wśród Zborów i pastorów sprawił, że próba ta nie powiodła się. Ostatecznie Zbór wrócił do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego pozostając w jego strukturach przez następne 30 lat.

We wrześniu 1958 roku przełożonym został br. Paweł Musiał. W tym czasie działanie mocy Bożej w takiej formie jak miało to miejsce w pierwszych latach istnienia Zboru było raczej sporadyczne.

Początek lat 60-tych zaznacza się ożywieniem działalności duchowej Zboru. Zwyczajem stały się m.in. uroczyste nabożeństwa z modlitwą o Boże błogosławieństwo dzieci. Dni uroczystych nabożeństw są też okazją do gościny zborowników na ucztach miłości w domach br. Myszków, a także br. Brzeskich, Wołkiewiczów i Kwiatkowskich.
Na przełomie lat 50-tych i 60-tych w wyniku zwiastowania ewangelii, powstają placówki Zboru w Kopernie i Sieniawie Żarskiej, które w późniejszych latach przekształciły się w samodzielne Zbory w Gubinie i Żarach.
W tym czasie, do roku 1966, kolejnymi zapraszanymi braćmi byli: Andrzej Borówka, Józef Suski, Jan Kędzior, Karol Śniegoń, Edward Czajko, Mieczysław Kwiecień, Tadeusz Gaweł i Adam Kupko oraz Bolesław Winnik.

Ponowny kryzys duchowy Zboru w drugiej połowie lat 60-tych dzięki Bogu omija społeczność naszej młodzieży. Przeżywa ona na swych spotkaniach napełnienia Duchem Świętym. Dla niektórych jest to pierwsze zetknięcie się z takim działaniem mocy Bożej. W tym czasie zwiastują Słowo Boże poparte osobistymi przeżyciami z Panem młodzi kaznodzieje: Jan Sosulski, Kazimierz Sosulski, Eugeniusz Ilczuk, a także Jerzy Ratz i Jan Tołwiński.

Kolejnym etapem życia Zboru jest rok 1970, kiedy to po rezygnacji z przełożonego br. Bogusława Banaszkiewicza w listopadzie pastorem zostaje br. Anatol Matiaszuk. Teoretyczne przygotowanie jakie nabył w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej pozwala mu na stopniowe pokonywanie trudności w sprawowaniu tej odpowiedzialnej służby. Z chwilą objęcia urzędu przez br. Matiaszuka Zbór liczył ok. 30 członków. Grupa młodzieży pod opieką br. Stanisława Krawca przeżywała wiele radosnych chwil wraz z napełnieniem Duchem Świętym. Dawało to odwagę do wydawania świadectwa w środowisku znajomych i kolegów.
Częste apele podczas nabożeństw o zmianę życia, oddanie się pod Boże kierownictwo i przyjęcie Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela przynoszą coraz większe owoce. Młodzi ludzie stanowią większość osób przyjmujących Boga do swego serca.
W tym czasie Zbór dość często odwiedzają kaznodzieje, misjonarze i ewangeliści z różnych krajów świata. Częste ewangelizacje i wykłady Pisma Świętego przyczyniają się do systematycznego ożywienia i rozwoju duchowego Zboru.

W 12-letnim okresie pastorstwa br. Matiaszuka Zbór rozrósł się do ok. 90 członków. W tej liczbie ok. 10 osób przyszło z innych społeczności protestanckich.
Nowymi gośćmi Zboru byli młodzi kaznodzieje: Mirosław Fochtman, Henryk Hukisz, Mieczysław Czajko, Zdzisław Józefowicz i Mirosław Milewski.

Zamykając ten okres na 1982 roku należy stwierdzić, że w wyniku prawidłowo ukierunkowanej pracy pastora i Rady Zborowej oraz działania Ducha Świętego, który podźwignął słaby Zbór dając pocieszenie i moc do służby, nastąpiło potrojenie liczebności Zboru, co jest wyraźnym dowodem Bożej łaski.

Nowym etapem 50-letniej historii Zboru są lata 1982-95. W tym czasie pastorem jest br. Jan Pieszchała, absolwent Szkoły Biblijnej w Warszawie.
Duchowy rozwój Zboru ukierunkowany jest na znaczenie osobistych przeżyć z Bogiem, chodzenie w pełni Ducha Świętego, a także zwiastowanie ewangelii we wszelkiej dostępnej formie.

W styczniu 1985 roku odbyła się po raz pierwszy w historii Zboru ewangelizacja w miejscu publicznym. Rezultatem usługi w Hali Ludowej br. Michała Hydzika i zespołu „Emanuel” było nawrócenie się kilkunastu młodych ludzi.
Dużą pracę w zwiastowaniu ewangelii wykonuje młodzież przez osobiste świadectwa składane koleżankom i kolegom. Ponadto kolportaż literatury chrześcijańskiej jest formą ewangelizowania, kontynuowaną od szeregu lat.

W maju 1987 roku, w następstwie uchwały Synodu Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego o jego reorganizacji, jedną z samodzielnych wspólnot wyznaniowych został Kościół Zielonoświątkowy. W tym samym roku na wniosek Rady Starszych Zboru nadzwyczajne zebranie członkowskie poparło propozycje wejścia Zboru w struktury Kościoła Zielonoświątkowego. Formalnie przynależność ta datuje się od 1 lutego 1988 roku tj. wpisania do rejestru wyznań w Urzędzie ds. Wyznań.
Oprócz podstawowej działalności, była i nadal jest prowadzona rozmaita działalność służąca duchowemu rozwojowi Zboru.
Utrzymywane są bliskie kontakty z okolicznymi Zborami.
Członkowie Zboru uczestniczą w różnego rodzaju seminariach, szkoleniach i kursach, m.in. dla: nauczycieli Szkółek Niedzielnych, kaznodziei, ewangelistów i liderów zborowych.
Ponadto Zbór reprezentowany jest na naradach i konferencjach dla pastorów oraz synodach kościoła.

W dniach 17-21 marca 1993 roku Zbór zaangażował się w ewangelizację satelitarną organizując wespół ze Zborem Kościoła Chrześcijan Baptystów 4-dniowy cykl społeczności w auli Politechniki Zielonogórskiej. Po raz pierwszy w historii dzięki przekazowi satelitarnemu dobra nowina o zbawieniu z łaski, głoszona z Essen w Niemczech przez kaznodzieję Billy Grahama, mogła w tak szerokim zakresie dotrzeć także do mieszkańców Zielonej Góry.

Po rezygnacji br. Jana Pieszchały, w kwietniu 1995 roku pastorem został mianowany br. Stanisław Krawiec. Jednym z głównych zadań Zboru, pod przywództwem nowego pastora, jest osobisty wzrost duchowy zborowników przez studiowanie Słowa Bożego, chodzenie w pełni Ducha Świętego i aktywne życie Zborowe oraz indywidualna ewangelizacja wśród niewierzących.

Dnia 20 lutego 1997 roku spełniły się marzenia pionierów naszego wyznania. Tego dnia weszła w życie Ustawa Sejmowa o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego.
Jest to pierwsza regulacja prawna tej rangi w całej historii ruchu zielonoświątkowego w Polsce. Zapewnia ona naszemu Kościołowi stabilizację prawną i możliwość swobodnego działania, pełnienia swej misji.